لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مطالعه به صورت گذشته نگر و در یک دوره 5 ساله بر روی 52 بیمار که برای درمان فلج طولانی مدت عضله مایل فوقانی تحت عمل disinsertion عضله مایل تحتانی قرار گرفته بودند انجام شد. هدف مطالعه ارزیابی میزان تاثیر و درجه اطمینان این عمل بود. میانگین سن بیماران 30.18 (70-1) سال بود و همه بیماران مورد مطالعه دچار فلج بلندمدت یک طرفه عضله مایل فوقانی با کم کاری در حد (2-) یا کم تر این عضله و پرکاری عضله مایل تحتانی در حد (2+) تا (4+) بودند.  

هدف: تعیین اثر تزریق سم بوتولینوم در ماهیچه مایل تحتانی بر روی علایم ناشی از فلج اکتسابی ماهیچه مایل فوقانی.روش پژوهش: بیماران مبتلا به فلج اکتسابی ماهیچه مایل فوقانی که کمتر از 2 سال از شروع فلج آن ها گذشته بود و طی سال 1382 به درمانگاه استرابیسم بیمارستان لبافی نژاد مراجعه کرده بودند؛ وارد مطالعه شدند. در همه بیماران، بدون باز کردن ملتحمه، 20-10 واحد سم بوتولینوم از ربع تحتانی- خارجی چشم مبتلا، در تنه ماهیچه مایل تحتانی تزریق شد. شش ماه پس از تزریق، تغییرات انحراف روبه رو، پرکاری ماهیچه مایل تحتانی، کم کاری ماهیچه مایل فوقانی، تورشن سابجکتیو (subjective torsion) و کجی سر ارزیابی گردید.یافته ها: مطالعه بر روی 18 چشم از 16 بیمار انجام شد. متوسط سن بیماران 33.7 سال و متوسط مدت ابتلا به فلج 6 ماه بود. علت فلج در 81.2 درصد بیماران، ضربه بود. شش ماه پس از درمان، متوسط انحراف روبه رو از 6.4 به 1.9 پریزم دیوپتر، متوسط پرکاری ماهیچه مایل تحتانی از +1.7 به +0.6، کم کاری ماهیچه مایل فوقانی از -1.5 به -0.4، تورشن سابجکتیو از 9.3 درجه به 0.4 درجه و کجی سر از 8.4 درجه به 1.1 درجه کاهش یافت.نتیجه گیری: استفاده از سم بوتولینوم در کاهش علایم آزاردهنده فلج ماهیچه مایل فوقانی موثر است و در فاصله زمان شروع بیماری تا ثبات علایم جهت تصمیم گیری، سبب بازتوانی (rehabilitation) در اکثر بیماران می شود.

هدف: مقایسه اثر دو روش مایکتومی عضله مایل تحتانی (MX) و جابه جایی قدامی آن (AT) برای تصحیح پرکاری عضله مایل تحتانی (IOOA).روش پژوهش: از سال 1389 تا 1394، بیماران با IOOA که به یکی از روش های MX و یا AT عضله مایل تحتانی تحت جراحی قرار گرفته بودند، وارد مطالعه شدند. نتیجه اصلی، عملکرد عضله مایل تحتانی بر مبنای درجه بندی (-4 تا +4) بود که قبل و بعد از جراحی با هم مقایسه گردید و انحراف افقی، عمودی،DVD و AV Pattern بین دو گروه جراحی به عنوان نتیجه های ثانویه در نظر گرفته شد.یافته ها: در کل، 99 چشم از 56 بیمار با میانگین سنی 5.9±5.6 سال بررسی شدند (47 چشم درگروه MX و 52 چشم در گروه (AT. از نظر بهترین حدت بینایی، تنبلی چشم و میانگین معادل کروی قبل از عمل، تفاوتی بین دو گروه وجود نداشت. هر دو روش جراحی اثر مشابهی روی کاهش عملکرد IOOA داشتند و بین دو گروه تفاوت آماری معناداری از نظر نتیجه رضایت بخش عمل وجود نداشت (67.3درصد و 61.7 درصد به ترتیب در گروه های AT وMX ، (p=0.56 اگرچه DVD در گروه AT بیش تر بود اما پس از تحلیل آماری با در نظر گرفتن اختلاف اولیه در DVD، اختلاف معناداری آماری بین دو گروه وجود نداشت. هیپرتروپی قبل از عمل در گروه MX بین 6 تا 14 پریسم دیوپتر و در گروه AT بین 6 تا 18 پریسم دیوپتر بود که پس از جراحی در هیچ گروهی انحراف عمودی بیش از 5 پریسم دیوپتر ملاحظه نشد.نتیجه گیری: هر دو روش MX و AT در کاهش IOOA تاثیر مشابهی دارند DVD و هیپرتروپی نیز با هر دو روش به صورت مشابهی اصلاح می شوند.

هدف: تعیین وضعیت انتقالی ژنتیکی فلج مادرزادی ماهیچه مایل فوقانی. روش پژوهش: هشت بیمار از 3 خانواده (الف، ب و ج) که مبتلا به فلج مادرزادی ماهیچه مایل فوقانی بودند تحت بررسی قرار گرفتند. یک بیمار از هر خانواده به علت انحراف چشم و کج گرفتن سر به درمانگاه مراجعه نمود. با توجه به وجود سابقه خانوادگی، همه اعضای در دسترس خانواده این بیماران، مورد معاینه کام چشمی قرار گرفتند. فلج مادرزادی ماهیچه مایل فوقانی براساس نتایج آزمون alternate prism cover و Bielschowsky head tilt و نیز سابقه وجود علایم از اوان کودکی و عدم سابقه ضربه به سر تشخیص داده شد. یافته ها: در خانواده الف، پدر خانواده و دختر و پسر وی مبتلا به فلج مادرزادی ماهیچه مایل فوقانی سمت چپ بودند. یکی از خواهران پدر خانواده نیز دارای تایخچه کج گرفتن سر به سمت راست بود ولی برای معاینه حاضر نشد. در خانواده ب، سه بیمار از دو نسل متوالی مبتلا به فلج مادرزادی یک طرفه ماهیچه مایل فوقانی بودند. پدربزرگ و یک مرد دیگر این خانواده نیز دارای تاریخچه کج گرفتن سر بودند ولی برای معاینه حاضر نشدند. در خانواده ج، مادر و دختر وی مبتلا به فلج مادرزادی ماهیچه مایل فوقانی سمت چپ بودند. چهار نفر از این بیماران توسط نویسندگان مورد جراحی قرار گرفتند؛ در هیچ کدام از آنها شل بودن شدید یا فقدان تاندون ماهیچه مایل فوقان مشاهده نشد. در خانواده های الف و ب، انتقال بیماری به صورت اتوزومی غالب دیده شد. نتیجه گیری: لازم است در هر بیمار مبتلا به فلج مادرزادی ماهیچه مایل فوقانی، انتقال ژنتیکی در نظر گرفته شود و اعضای خانواده وی نیز معاینه شوند.

سابقه و هدف: گزارش تضعیف همزمان عضلات فوقانی و تحتانی در دو مورد Dissociated Vertical Deviation (DVD) همراه با پرکاری عضله مایل فوقانی. روش: دو بیمار با DVD، علایم پرکاری عضله مایل فوقانی Superior Oblique Overaction (SOOA) داشتند، پس از انجام معاینات لازم و کسب رضایت، تحت عمل جراحی همزمان جابه جایی عضله مایل تحتانی به قدام Inferior Oblique Anteriorization (Io.Ant) و ریسس (Recession) و جابجایی به عقب  Posterior (PT.REC) عضله مایل فوقانی، در چشم گرفتار قرار گرفتند. بیماران 6 ماه پس از عمل، پیگیری شدند. نتایج: در بیمار اول دید 1.10 در چشم راست و فیکساسیون خارج از مرکز، هیپرتروپیا به میزان 35PD و +3 SOOA  در این چشم، پس از عمل به هیپرتروپیای 5PD و SOOA به 1+ کاهش یافت اما 2- کم کاری عضله مایل تحتانی Inferior Oblique Underaction (IOUA) مشاهده شد. در بیمار دوم دید 10/7 در چشم راست، هیپرتروپیای 7PD و+2 SOOA ، پس از عمل هیپرتروپیا در پوزیشن اولیه و SOOA از بین رفته بود و علایمی از کم کاری عضله مایل تحتانی دیده نشد. استنتاج: تضعیف همزمان عضله مایل فوقانی و تحتانی می تواند روشی مناسب در درمان DVD همراه با پرکاری عضله مایل فوقانی باشد ولی پیشنهاد می شود که در چشم با دید کم و تمایل چشم به هیپو شدن، عضله مایل فوقانی را به نسبت با درجه بیشتری از عضله مایل تحتانی تضعیف نمود.

هدف: ترانسپوزیسیون عضله مایل تحتانی (IOAT) به عنوان روش موثری در درمان DVD شناخته می شود. هدف از این مطالعه ارزیابی اثرات این روش درمانی در درمان مبتلایان به DVD همراه با یا بدون پرکاری عضله مایل تحتانی (IOOA) و مقایسه نتایج آن با یکدیگر می باشد. مواد و روش ها: 19 چشم مبتلا به DVD تنها (گروه یک) و 15 چشم مبتلا به DVD همراه با IOOA تحت عمل جراحی IOAT قرار گرفتند. میزان DVD و IOOA قبل و بعد از عمل جراحی اندازه گیری و ثبت شده و مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. یافته ها: میانگین مدت پیگیری در دو گروه به ترتیب 9.4 و 9 ماه بود. در 5 چشم از 7 چشم مبتلا بهDVD  بیش از 15PD، میزان DVD باقیمانده بعد از عمل بیش از5PD  بود، در حالی که در 27 چشم باDVD  مساوی یا کمتر از 15PD، میزان DVD باقیمانده بعد از عمل کمتر از5PD  بود.نتیجه گیری: IOAT به ویژه در مواردی که میزان DVD قبل از عمل مساوی یا کمتر از15PD  باشد، روش موثری در اصلاح DVD با یا بدون IOOA است. به نظر می رسد در DVD بیش از 15PD،IOAT  به تنهایی قادر به اصلاح یا کاهش مطلوب میزان DVD نمی باشد.

مدارهای مایکروویو ابررسانا از عنصرهایی متشکل از خطوط انتقال ابررسانا ساخته می شوند. هر چند که ابررساناها عملکرد سامانه را در سرعت بالا و کف نویز پایین فراهم می کند، اما تزویج میدان الکترومغناطیسی خارجی به آن ها می تواند در عملکرد این سیستم ها اختلال به وجود آورد. در این مطالعه ابتدا در حوزه طیفی یک رهیافت کلی جهت تحلیل رفتار الکترومغناطیسی ساختارهای ابررسانا در زوایای تابش مختلف ارایه می شود. سپس به کمک روش ارایه شده، تاثیرپذیری خطوط ریزنوار ابررسانا در تابش مایل مورد بررسی قرار می گیرد. این بررسی اثر ضخامت فیلم ابررسانا بر تاثیرپذیری خط را شامل می شود. مطابق با نتایج حاصل شده، بیشینه حساسیت پذیری برای تمام ضخامت ها با توجه به طول معمول به کار رفته در مدارات، در تابش با زاویه 80 درجه اتفاق می افتد اما مقدار آن برای ضخامت های مختلف متفاوت است. رفتار متفاوت جریان القایی در ضخامت های مختلف به علت تفاوت در امپدانس معادل ساختار است. همچنین از آنجا که برای فیلم های نازک راکتانس معادل بیشتر است، میزان حساسیت پذیری کمتر می گردد.